કારણ કે આપણી પાસે બુદ્ધિ છે...

પ્રસ્તુત ઘટના ઍક સ્પોર્ટ્સ સ્ટેડિયમમા ઘટી.

ઍક દોડ સ્પર્ધામા ભાગ લઈ રહેલી આઠ બાળાઓ ટ્રેક ઉપર તૈયાર ઉભી હતી.

રેડી, સ્ટેડી, ઍન્ડ ગો
.... રમકડાની ઍક પિસ્તોલમા ધમાકો થતા જ તે તમામ દોડવા લાગી.

હજુ દસ પંદર ડગલા જ દોડ્યા હશે, ત્યાં તેમાંથી સૌથી નાની છોકરી પડી ગઈ, અને તે રડવા લાગી. બાકી સાત છોકરીઓ પણ તેને રોતી સાંભળીને રોકાઈ ગઈ, ઍક સેકેંડ માટે સાંભળ્યુ ન સાંભળ્યુ કર્યુ . પણ પછિ મન ન માનતા તેની પાસે પાછી ફરી. ઍકે તેને ઉભી કરી, ગળે લગાવીને પૂછ્યુ કે "હવે બહુ નથી દુખતુ ને " બે છોકરીઓઍ તેને પકડીને સાથે લીધી અને સાતેય ઍકબીજાનો હાથ પકડી વિજય રેખા તરફ ચાલતા પહોચી ગયા.

અધિકારીઓ જોતા રહી ગયા. સ્ટેડિયમ... હજારો લોકોની તાળીઓથી ગુંજવા લાગ્યુ. કેટલાકની તો આંખો ભીની થઈ ગઈ.

જી હાં આ બનાવ હૈદરાબાદમા બન્યો. રાષ્ટ્રીય માનસિક સ્વાસ્થ્ય સંસ્થાન દ્વારા આયોજીત આ પ્રતિયોગિતામા ભાગ લઈ રહેલા તમામ બાળકો સ્પૈસ્ટીક (Mentally Challenged) હતા.

પરંતુ સંપ, માનવતા અને સમાનતાની મોટી સીખ તેમણે સૌને સમજાવી.

સ્પર્ધાના આ યુગમા જે પાછળ રહી ગયા છે, જે પછાત રહી ગયા છે. તેમને સાથે લેવામાં આવે તો તેઓ પણ આગળ આવી શકે, તે સત્ય સફળ લોકો સમજી જાય તો ઘણી સમસ્યાઑનો અંત આવી જાય.

પરંતુ આ બાળકો જેવુ કરવાની હિમંત આપણી પાસે નથી, કારણ કે આપણી પાસે બુદ્ધિ છે.

(આ પ્રેરક પ્રસંગનો મેં માત્ર અનુવાદ કર્યો છે.)